افطار

دوش نوری بر خانه ی ما روانه بود

سر سفره ی افطارربنایش ترانه بود

در آسمان باز . پرده ها به کنار

ملا ئک در تکاپومهمانی افطار بهانه بود

پدر سر سفره ی افطار الرحمان میخواند

سجاده ی مادرهمره سفره نشانه بود

صدای اذان معلکوتی می آمد بگوش

موءذن خود اباصالح حضرت زمانه بود

راه آسمان نورانی از ربنا واغفرلنا

بین لب روزه دار وکوزه میانه بود

هاله ای از نورالسما گرفته سفره افطار

بودیم دورهم اما بسم الله در آشیانه بود

در آن لحظه با شکوه روحانی فکرم

گفتم چقدر والاست بشر عمرش جاودانه بود

پسرم سوره ی (یس) تلاوت میکرد

صوت معلکوتیش پیچش کرانه بود

عشاقی که این حقیقت محض میخوانی

خیال نکن افسانه فسون و فسانه بود

دستی گیر و دعایی بخوان شاهد

هم ثنای صبحگاهی وسرود شبانه بود